Gazze,
Yeşil kırmızı umududur insanlığın,
Kutlu bir baharın muştusudur belki de.
Harabeye dönmüş yüreklerin,
Bir vahasıdır
Kan gölünde,
Günü gelince…
“Cennet kuşları” bir bir yükselirken göğe
Ebabilleri olacak belki de
Kara yüreklerin,
Çağdaş Ebrehelerine.
Ne ahmakçadır
Hâyâl devşirmek ölümden.
Umuda koşmak yahut
Harabeler üstünden.
İnsaniyetti oysa kaybolan;
Bir sırtlan gülüşüyle
Karanlığa boğulan.
Bir suskunluktur Gazze
Efendilerinin izinde
Acıya yüz dönmüşlüğün,
Zulme yüz dönmüşlüğün,
Bal sürülmüş dillerin,
Ve çürümüş yüreklerin
Kuşatılmışlığıdır belki de…
Bize diriliştir oysa ki ölüm;
Şehitler boğulmaz kan gölünde,
Boğulan zulümdür, zulüm!
Nihayetinde…
İlk yorumu siz yazın