DEDEMİN FAYTONU
Fayton sürerdi dedem.
Babamın babası…
Ali Osman…
Sessiz sakin bir adam…
İşinde gücünde…
Atı, arabası…
Her sabah daha şafak atmadan…
Arabaya koşardı atları…
Çocuk çocuk seyrederdim.
O, bana bile bakmazdı.
Atlarıyla konuşurdu.
O kocaman atlar; benden de çocuktu.
Sonra o sakin, dilsiz dedem.
Bir yay gibi…
Atladığı gibi arabasına…
Yollarda yani o daracık sokaklarda…
Nal ve tekerlek sesleri…
Kulağımda hâlâ bir beste gibi at kişnemeleri…
Av…
Her ân…
Ya kaçan…
Ya tutulan…
İKİNCİ DAL
Damlacık da olsan…
Yüzünü güneşe çevir;
Taa yedi rengin görünsün.
İlk yorumu siz yazın