Yaprakların taç utangaçlığına selam ile…-
Utangaç olsaydık yapraklarca.
Üst üste durmasaydık.
Nefes mesafesi bıraksaydık.
Ah, taş atmasaydık;
Yaramaz çocuklar gibi…
Hediye Teyze’nin camına.
Bunlar bile masum kaldı.
Taş dövüşleri, top kaçırmalar…
Ülkeler çalınıyor dünyanın gözünde.
Bak, yapraklar kardeş kardeş…
Düşman kardeşlere rol biçiyor.
Geçmiyor ötekinin önüne.
Ama sen yoluna çıkıyorsun;
Yolundan giden adamın.
Kolundan tutup atıyorsun.
Unutuyorsun ağaçların kardeşliğini.
Kardeş, kader diye bir şey var.
Kuşlar kaderle uçar.
Razı ol diyor Âdil, Hakem, Kuddüs…
Bu kadar işte bu; kader.
Bu kendini heder ettiğin yeter.
Yeter; bırak yakasını dünyanın.
Bu muslih âleme dokunma.
Her şey yerinde dokunmuş.
Islaha kalkıyorum diye…
Bu yaptıkların ne?!
“Ey kirli; nezaketsiz!”
“Ey, israflı; iktisatsız!”
Bırak, bırak, bırak!
Elinde ne varsa bırak!
Kaldır da kafanı şu kâinata bak!
Ağaçların her dalına…
Kuşların kanatlarına…
Sana göz kırpan yıldızlara…
Karanlığa gülen aya…
Gözlerine dolan aydınlığa…
Bitmeyen hayretler bırak!
Ölmeden öldün mü be!
Kedinin gözlerininde yoksun.
Kalbin bozulmuş, aklın şaşmışsa…
Sana reçete yazayım:
Emirdağ Çiçeği’ni kokla!
Kalbin gülecek; göreceksin!
Hayalin hayalden öte geçecek.
Yani duyguların azizim…
(Hasse desem bu ne mi dersin?!)
Yani bu sayısız hasselerin diyecektim!
Sonsuz hisseye ersin diye…
Bunlar vadide şeyler…
Ama dur; vadide çakallar var.
Bunlara bir sur örmelisin.
Yoksa eski zamanlardaki derviş derler.
Kulak vermezler.
Dervişlere sözüm yok.
Dün; dünde kaldı cancağızım!
Her şey zamanında muhterem!
İşte o Nurlar o güller zarardîde olmasın.
Solmasın, paslanıp çalınmasın diye…
Emirdağ Çiçeği öteki reçete…
Sırları, sınırları koru diye…
Yoksa ayını, güneşi kırparlar.
Kırpıp kırpıp yıldız yaparlar.
Yok fiyatına satılmasın diye…
Sözler’in hepsini duy!
Kesme Sözler’ini Son Adam’ın.
İlk yorumu siz yazın