Güzel olan her şeye biraz eksiğim,
Seninle tamamlıyor ruhumu kalbim.
Dökülse de yıldızlarım kararsa da her şeyim,
Tek sana âşikàrım Rabbim işte! Bu benim.
Ne haşin bir savaş kıyılarımda boğuldu hislerim,
Nil olup akmak istedi çığlıklarına kirpiklerim.
Çağlıyorken zaman ve renkleri solarken göklerin,
Her geçen gün biraz daha dün değil miydim?…
Nereye götürür mecalimi kalbimdeki bu davet?
Sıkıca sarmalamış ruhumu kaybettiğim emanet,
Aydınlansa da yolu yolumun değişse de halet,
Yaralıyordu ayaklarımı her adımda cehalet.
Yalnızlığımla ben ve uyananınca sessizlik,
O’nunla oluşuyordu dünyamdaki eşsizlik.
Değerini kaybettiriyor benliğime onsuzluk,
Kandilinde parlıyordu içimdeki sonsuzluk.
Sandığı gibi değildim yaşamanın, bir selası kalmıştı ruhun,
Yaşamak şimdi tek umudu parçalarımdan sızan umudun
O göklerin ve yerlerin ve de Rabbi Rahimidir kuyunun,
Kapat gözlerini bekle, gelecektir rahmeti yağmurunun.
Çıkar olmuşsa her adımın temeli,
Herkes sevmekten bahsetmemeli.
Sevecekse insan evvela; seveni,
Sevmeli en çok canı yürekten Rabbini.
Anlamalı her fâni hayattayken, emanetin kıymetini,
Gidince râm olur felaketin, beyhude ziyan etme kendini.
NOT: Her zorluğun ardından kendimizi(emaneti)
yeniden bulabilmemiz dileğiyle….
İlk yorumu siz yazın