Eğer tabiatı bırakıp kudret-i İlahiyeyi tanımazsan; her bir şeye, hatta her bir zerreye, hadsiz bir kuvvet ve kudret ve nihayetsiz bir hikmet ve maharet, belki ekser eşyayı görecek, bilecek, idare edecek bir iktidar, her şeyde bulunduğunu kabul etmek lazım gelir. (Sözler, 33. Söz, 14. Pencere) Malumdur ki bir yapay zekânın ne kadar kaliteli olduğu, onun arkasındaki kodlamanın ve sistemin kalitesi ölçüsünde anlaşılır. Kodlama ve sistem ne kadar kusursuz olursa hem daha hızlı hem de daha yüksek kemalde (kalitede) görüntüler elde edilir. İşte aynen öyle de —fakat çok daha büyük bir mikyasta— bu kâinattaki her bir mevcut, mükemmel birer “çıktıdır”. Bu mükemmel çıktılar, kodlamanın ve sistemin mükemmelliğine, dolayısıyla o sistemin “Yazılımcısının” kemaline delalet eder. Çünkü hiçbir yazılım kendi kendine mükemmelleşemeyeceği gibi; kemâle, cemâle, hüsne (güzelliğe) hizmet edemez ve tekemmül dahi edemez. Yazılımlar; ilim, şuur ve irade gibi vasıflara sahip olmadıklarından kendi başlarına tekemmüle kabiliyetleri yoktur. Bütün bu cehil, sağırlık, körlük ve şuursuzluk, yazılımı nihayetsiz derecede noksan bırakır.
Öyle bir noksanlık ki, iktidar ve faillik noktasında onu adeta hiçe indirir. Kendi başına bir hiç olan ise elbette nihayetsiz ve şümullü bir kemâlin, cemâlin ve hüsnün sahibi olamaz. İşte kâinattaki bu mevcutlar, mükemmel bir sanata delalet etmektedir. Üstelik bu mevcutlar —basit bir yapay zekâ çıktısından çok daha üstün olarak— aynı zamanda bir vazife ile tavzif edilmişlerdir.
Unsurlar ile irtibatta olmak, imdada koşmak, şuursuzken şuurkârane işlere hizmet etmek, camit (cansız) olmalarına rağmen hayatın devamına ve tekemmülüne çalışmak, kış mevsimi gibi nümune-i mevtlerin (ölüm numunelerinin) ardından ihyaya hizmet etmek gibi pek çok vazifede istihdam olunurlar. Bütün bu harika hallerin her bir fertte ve her bir olayda, münferiden ve müctemian görülmesi, elbette çok parlak ve şüphe kabul etmez bir hakikattir.
İlk yorumu siz yazın